W zapale pobożności podkreśla się u świętego Józefa jego wymiar głęboko ludzki, jakby trzeba było odsunąć od małżonka Najświętszej Maryi Panny jakąkolwiek wielkość: był człowiekiem uczciwym, jego życie było proste, nie dokonał niczego nadzwyczajnego, miał jakoby dzieci z poprzedniego małżeństwa i tym podobne. W sumie był mężczyzną jak wielu innych.

Tymczasem święty Józef wyróżnia się spośród wszystkich patriarchów. Chwałą tych ostatnich było dokonywanie ludzkich dzieł służących nadprzyrodzonym zamysłom Boga. Na swój sposób przygotowali oni, z wyprzedzeniem czasu, wypełnienie się Bożej Obietnicy. Natomiast małżonek Maryi pełni jedynie dzieło Boże, nawet w wymiarach czysto ludzkich. Jego praca i opieka nad rodziną są bezpośrednio podporządkowane wypełnieniu się zbawczego dzieła Wcielenia – bez ociągania, chętnie i z wielką prostotą.

Święty Józef jest tak mały nie dlatego, że przyodziany jest w nasze słabości, ale po to, aby objawić wielkość człowieka, kiedy współpracuje on z Bogiem.