Nie należy zaniedbywać miłości do siebie samego. To właśnie poprzez nią dochodzimy do prawdziwej pokory. Pokory, w której można poznać samego siebie w Prawdzie, poznać siebie takim, jakim się jest w relacji z Bogiem i bliźnim.

Taką pokorą odznaczał się święty Józef. Znał on bowiem swoją małość w stosunku do Jezusa i Maryi a jednak zgodził się być dla nich ojcem i małżonkiem. Jak bardzo więc pokora ukazując naszą małość, może jednocześnie dowieść naszej wielkości. Jedynie pokorni potrafią być prawdziwie świętymi: widzą, że są niczym i że Bóg wymaga od nich całkowitego oddania.

Pokora pozwala nam pozostać na naszym miejscu, w pełnej zależności od Boga. Zamiast przypisywać sobie wspaniałe zalety czy też najgorsze wady, weźmy raczej przykład ze świętego Józefa. W nim znajdziemy pokorną równowagę, pełną wdzięczności za dary Boga i używającą ich wedle Jego woli.

Święty Józefie, daj nam poznać sekrety twojego serca!